ကိုဗစ္ တတိယလွိုင္းအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားၾကဖို႔ကုိ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံအုပ္ႀကီး ေဒါက္တာနႏၵဝင္းမွ သတိေပးခဲ့

ဒီစကား (၃) မ်ိဳးဟာ အနာဂတၠိဳ ပုံထင္ဟတ္ေနသတဲ့။ Zombie ႐ုပ္ရွင္ေတြေခတ္စားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မုန္းလိုက္တာ။ ဘူဆန္သို႔ ရထားတစ္ကားပဲ အဆုံးအထိ ၾကည့္ဘူးခဲ့ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ကားေတြ ကို ၿပီးဆုံးေအာင္ မၾကည့္ခဲ့ပါဘူး။ ခုကြၽန္ေတာ္တို႔ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ကိုဗစ္ကလည္း

ဇြန္​ဘီသီအိုရီ ႏွင့္ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ ထိရင္ကူး ထိရာေကနကူး အားလုံးပ်ံ့ ေျပးနိုင္ပုန္းနိုင္မွ လြတ္မယ္ဆိုတဲ့အေနအထားျဖစ္ေနပါတယ္။ ခုေဆး႐ုံအမ်ားအျပားကိုတင္ၿပီး အသည္းအသန္ကုေနရတဲ့ သူေတြဟာ (၁) သက္ႀကီး႐ြယ္အိုေတြ (၂) ေရာဂါအခံရွိသူေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။

အေသအေပ်ာက္ရဲ႕ အမ်ားစုေသာသူေတြကလည္း အဲဒီအုပၥဳ (၂)စုပါပဲ။ သူတို႔ေတြ ေတာ္႐ုံ အျပင္မသြားပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕အိပ္ရာထဲမွာသူတို႔ရဲ႕ကုတင္ေလးမွာ သူတို႔ရဲ႕အခန္းငယ္ေလးထဲမွာ ေနထိုင္ၾကသူေတြပါ။ ဘယ္လိုလုပ္ပိုးက သူတို႔ကို လာကူးပါလဲ။ သူတို႔ခ်စ္တဲ့

သူတို႔ကိုခ်စ္တဲ့ မိသားစုဝင္ေတြက သယ္လာတာေပါ့။ ပစၥည္းေတြေပၚမွာ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ခိုကပ္ လိုက္ပါလာတဲ့ ပိုးေတြက ခံနိုင္ရည္နည္းတဲ့ သူတို႔ကို ေရာဂါ ရေစပါတယ္။ ကူးေစပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးအသည္းအသန္ ဇီဝိန္ေခြၽ သြားပါေတာ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးႀကီး

ေႂကြးေဟာင္းဆပ္ရမယ့္ သက္ႀကီးဝါႀကီးေတြအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတိထားရပါမယ္ အသိပြားရပါမယ္။ သက္ႀကီးေတြ ေရာဂါရွိသူေတြ ကို အိမ္မွာ သီးသန႔္ထားပါ။ ျပဳစုရန္လိုတယ္ဆို ျပဳစုမယ့္သူပါ သက္ႀကီး လူနာသည္ေတြ ႏွင့္အတူ သီးသန႔္ေနေပးပါ။ (ေနရာခြဲေနစရာမရွိရင္ေတာင္

social distancing နဲ႕ေနပါ ႏွာေခါင္းစည္းတပ္ပါ။ လက္ကိုမၾကာခဏေဆးပါ။ မ်က္ႏွာ မ်က္လုံး​ကို မပြတ္ပါနဲ႔။ အာဟာရျပည့္ေအာင္စားပါ။ အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္ရသူေတြ လူႀကီးေတြ ေရာဂါသည္ေတြနားကို အျပင္က ျပန္လာၿပီးၿပီးခ်င္းမကပ္ပါနဲ႔။ မိမိကိုယ္ကုိသန႔္ရွင္းေရးလုပ္ၿပီး

ကိုယ္ေပၚမွာေရာဂါ ပိုးေတြပါမလာဘူးဆိုမွ ႏွာေခါင္းစည္းတပ္ကာ ကပ္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ အေဝးက​ေန ဆက္ဆံပါ။ တစ္သက္​တာ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖို႔ခဏတာ ခပ္လွမ္းလွမ္းေနၾကပါ။ ကာကြယ္ေဆးေပၚၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီေရာဂါႀကီးကိုနိုင္ၿပီဆိုတဲ့ အခ်ိန္က်မွ ခပ္တင္းတင္းေလး ဖက္ထားၾကရေအာင္။

နမိတ္မရွိ နမာမ႐ြိ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူ။ ကိုဗစ္ တတိယလွိုင္းက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ နယ္အသီးသီးမွာ ျဖစ္လာနိုင္ပါတယ္။ ဒုတိယလွိုင္းမွာ ရန္ကုန္လုိ​​ေနရာေတင္အသည္းအသန္ခံခဲ့ရတာအစစ အရာရာ အားနည္းတဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ေတြမွာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈ မ႐ြိပဲ ခံတိုက္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။

ႀကိဳျပင္ရပါေတာ့မယ္။ ကြၽန္ေတာ္နယ္ေတြမွာ ေနစဥ္ စာရင္းၾကမ္းေကာက္ရာမွာ အသက္ (၆၀) ေက်ာ္လူဦးေရရဲ႕ ၄၀% ေလာက္ဟာ ဆီးခ်ိဳေသြးတိုးႏွလုံး ကင္ဆာ တစၡဳခု သို႔မဟုတ္ တစ္ခုထက္ပိုရွိေနပါတယ္။ ၁၃၁ ၅% ဟာ အထိမခံ ေ႐ႊပန္းကန္ ေတြပါ။ ရန္ကုန္မွာ

အထိခိုက္အမ်ားဆုံးဟာလည္း အဲဒီအသက္အုပ္စုပါပဲ။ အၾကမ္းအားျဖင့္ လူဦးေရ (၂)သိန္းေလာက္ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ အသက္(၆၀) အထက္ ေရာဂါတစ္ခုခု ခံစားေနရသူ ရွစ္ရာမွ သုံးေထာင္ၾကားရွိတယ္လို႔ ခန႔္မွန္းနိုင္ပါတယ္။ အဲဒီထက္ေတာင္မ်ားနိုင္ပါေသးတယ္။

အဲဒီလူေတြရဲ႕ ၂၀% (၁၆၀မြ ၆၀၀ ဝန္းက်င္ဟာ မိသားစုရဲ႕ အကာအကြယ္ မဲ့ေနပါတယ္/တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ မိသားစု ေတြ မဟုတ္ပါဘူး) ကိုဗစ္သာျပင္းျပင္းထန္ထန္ျဖစ္ရင္ ထိခိုက္သြားနိုင္ ေႂကြလြင့္သြားနိုင္တဲ့ Vulnerable group ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ပိုင္း ေရာဂါျဖစ္ႏႈန္းေတြ

ေသဆုံးႏႈန္းေတြ ေလ်ာ့ခ်ဖိဳ႕ဆိုရင္ ထိခိုက္ေသဆုံးသြားနိုင္တဲ့သူေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္ဖို႔ အိမ္ေထာင္စု အသီးသီးရဲ႕ မတူကြဲျပားျခင္းေပၚမွာ အေျခခံၿပီး တည္ေဆာက္ရပါမယ္။ အစိုးရ က်န္းမာေရးႏွင့္အားကစားဝန္ႀကီးဌာနလူမႈဝန္ထမ္းႏွင့္ကယ္ဆယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန

စတာေတြက မူေတြ ေဘာင္ေတြလမ္းစဥ္ေတြ ခ်ျပၿပီး ျပည္သူကို လိုက္နာဖို႔ တည္းတည္းရင္းရင္း လုပ္ရပါေတာ့မယ္။ ပညာေပးလႈံ႕ေဆာ္မႈေတြ ေဆာင္႐ြက္ရပါေတာ့မယ္။ ရန္ကုန္အ​ေနနဲ႔​ေတာ့ အေႏွးအျမန္ ပဲၾကာမြာပါ နိုင္သြားမွာပါ။ မေသသင့္တဲ့သူေတြမထိသင့္တဲ့သူေတြ

မထိေအာင္မေသေအာင္ အားလုံးက ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးမွာဆို အဆင့္တိုင္းေသာဝန္ထမ္းတိုင္းကေန႔မနား ညမအားႀကိဳးစားေနပါတယ္။ အထာသိတဲ့သူေတြ အရမ္းအလုပ္လုပ္ၾကေတာ့ ဝိရီယ ကဲတဲ့ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ေနရာကြၽမ္းသူေတြေနာက္မနည္းလိုက္ရတဲ့

အ​ေနအထားပါ။ အားရ ေက်နပ္စရာၾကိဳးစားေနၾကပါတယ္။ အလုပ္လုပ္သူေတြဝန္းက်င္မွာကိုယ့္စြမ္းအားအေလ်ာက္ လိုတာျဖည့္စည္းနိုင္သမွ် ျဖည့္စည္းဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ရွိေနပါတယ္။ အားလုံးကို ျဖည့္စည္းေပးနိုင္သေလာက္ျဖည့္စည္းေပးၿပီး မိခင္ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးကိုေက်းဇူးဆပ္ရန္

ဆုံးျဖတ္ထားၿပီး မာန သိကၡာ ေဒါသ အားလုံးကို ေအာက္ဆုံးအထိခ်ထားပါတယ္။ (ပင္ကို ေဒါသႀကီးလို႔ ကားေပၚက ေဘ့စ္ေဘာတုတ္​ကုိ ခဏခဏေျပးကိုင္မိတာကေတာ့ ရွိပါတယ္ထိန္းပါတယ္ ခုေတာ့မကိုင္ေတာ့တာသုံးရက္ရွိပါၿပီ)

ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ေအာင္ပြဲဝင္ပါပလန္လက္(စ) Plan less ဆိုရင္ပက္လက္လန္ရစျမဲပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပစၥဳပၸန္ကိုအေကာင္းဆုံး ရင္ဆိုင္ရင္း အနာဂတၠိဳ အျဖစ္သင့္ဆုံး ျပင္ဆင္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ။ ခရက္​ဒစ္​

ယူနီကုဒ္​ျဖင္​့ ဖတ္​ရန္​

ဒီစကား (၃) မျိုးဟာ အနာဂတ္ကို ပုံထင်ဟတ်နေသတဲ့။ Zombie ရုပ်ရှင်တွေခေတ်စားတော့ ကျွန်တော် မုန်းလိုက်တာ။ ဘူဆန်သို့ ရထားတစ်ကားပဲ အဆုံးအထိ ကြည့်ဘူးခဲ့ပါတယ်။ ကျန်တဲ့ ကားတွေ ကို ပြီးဆုံးအောင် မကြည့်ခဲ့ပါဘူး။ ခုကျွန်တော်တို့ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ကိုဗစ်ကလည်း

ဇွန်ဘီသီအိုရီ နှင့်ခပ်ဆင်ဆင်ပါပဲ။ ထိရင်ကူး ထိရာကေနကူး အားလုံးပျံ့ ပြေးနိုင်ပုန်းနိုင်မှ လွတ်မယ်ဆိုတဲ့အနေအထားဖြစ်နေပါတယ်။ ခုဆေးရုံအများအပြားကိုတင်ပြီး အသည်းအသန်ကုနေရတဲ့ သူတွေဟာ (၁) သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ (၂) ရောဂါအခံရှိသူတွေ ဖြစ်နေပါတယ်။

အသေအပျောက်ရဲ့ အများစုသောသူတွေကလည်း အဲဒီအုပ္စု (၂)စုပါပဲ။ သူတို့တွေ တော်ရုံ အပြင်မသွားပါဘူး။ သူတို့ရဲ့အိပ်ရာထဲမှာသူတို့ရဲ့ကုတင်လေးမှာ သူတို့ရဲ့အခန်းငယ်လေးထဲမှာ နေထိုင်ကြသူတွေပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ပိုးက သူတို့ကို လာကူးပါလဲ။ သူတို့ချစ်တဲ့

သူတို့ကိုချစ်တဲ့ မိသားစုဝင်တွေက သယ်လာတာပေါ့။ ပစ္စည်းတွေပေါ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ခိုကပ် လိုက်ပါလာတဲ့ ပိုးတွေက ခံနိုင်ရည်နည်းတဲ့ သူတို့ကို ရောဂါ ရစေပါတယ်။ ကူးစေပါတယ်။ နောက်ဆုံးအသည်းအသန် ဇီဝိန်ချွေ သွားပါတော့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တန်ဖိုးကြီး

ကြွေးဟောင်းဆပ်ရမယ့် သက်ကြီးဝါကြီးတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ သတိထားရပါမယ် အသိပွားရပါမယ်။ သက်ကြီးတွေ ရောဂါရှိသူတွေ ကို အိမ်မှာ သီးသန့်ထားပါ။ ပြုစုရန်လိုတယ်ဆို ပြုစုမယ့်သူပါ သက်ကြီး လူနာသည်တွေ နှင့်အတူ သီးသန့်နေပေးပါ။ (နေရာခွဲနေစရာမရှိရင်တောင်

social distancing နဲ့နေပါ နှာခေါင်းစည်းတပ်ပါ။ လက်ကိုမကြာခဏဆေးပါ။ မျက်နှာ မျက်လုံးကို မပွတ်ပါနဲ့။ အာဟာရပြည့်အောင်စားပါ။ အပြင်ထွက်အလုပ်လုပ်ရသူတွေ လူကြီးတွေ ရောဂါသည်တွေနားကို အပြင်က ပြန်လာပြီးပြီးချင်းမကပ်ပါနဲ့။ မိမိကိုယ်ကိုသန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး

ကိုယ်ပေါ်မှာရောဂါ ပိုးတွေပါမလာဘူးဆိုမှ နှာခေါင်းစည်းတပ်ကာ ကပ်ပါ။ ဒါမှမဟုတ် အဝေးကနေ ဆက်ဆံပါ။ တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်ဖို့ခဏတာ ခပ်လှမ်းလှမ်းနေကြပါ။ ကာကွယ်ဆေးပေါ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဒီရောဂါကြီးကိုနိုင်ပြီဆိုတဲ့ အချိန်ကျမှ ခပ်တင်းတင်းလေး ဖက်ထားကြရအောင်။

နမိတ်မရှိ နမာမရွိ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူ။ ကိုဗစ် တတိယလှိုင်းက မြန်မာပြည်ရဲ့ နယ်အသီးသီးမှာ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒုတိယလှိုင်းမှာ ရန်ကုန်လိုနေရာတေင်အသည်းအသန်ခံခဲ့ရတာအစစ အရာရာ အားနည်းတဲ့ နယ်မြို့တွေမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရွိပဲ ခံတိုက်လို့ မဖြစ်ပါဘူး။

ကြိုပြင်ရပါတော့မယ်။ ကျွန်တော်နယ်တွေမှာ နေစဉ် စာရင်းကြမ်းကောက်ရာမှာ အသက် (၆၀) ကျော်လူဦးရေရဲ့ ၄၀% လောက်ဟာ ဆီးချိုသွေးတိုးနှလုံး ကင်ဆာ တစ္ခုခု သို့မဟုတ် တစ်ခုထက်ပိုရှိနေပါတယ်။ ၁၃၁ ၅% ဟာ အထိမခံ ရွှေပန်းကန် တွေပါ။ ရန်ကုန်မှာ

အထိခိုက်အများဆုံးဟာလည်း အဲဒီအသက်အုပ်စုပါပဲ။ အကြမ်းအားဖြင့် လူဦးရေ (၂)သိန်းလောက်ရှိတဲ့ မြို့တစ်မြို့မှာ အသက်(၆၀) အထက် ရောဂါတစ်ခုခု ခံစားနေရသူ ရှစ်ရာမှ သုံးထောင်ကြားရှိတယ်လို့ ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီထက်တောင်များနိုင်ပါသေးတယ်။

အဲဒီလူတွေရဲ့ ၂၀% (၁၆၀မွ ၆၀၀ ဝန်းကျင်ဟာ မိသားစုရဲ့ အကာအကွယ် မဲ့နေပါတယ်/တင့်တောင်းတင့်တယ် မိသားစု တွေ မဟုတ်ပါဘူး) ကိုဗစ်သာပြင်းပြင်းထန်ထန်ဖြစ်ရင် ထိခိုက်သွားနိုင် ကြွေလွင့်သွားနိုင်တဲ့ Vulnerable group ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နောက်ပိုင်း ရောဂါဖြစ်နှုန်းတွေ

သေဆုံးနှုန်းတွေ လျော့ချဖို့ဆိုရင် ထိခိုက်သေဆုံးသွားနိုင်တဲ့သူတွေကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ကာကွယ်ဖို့ အိမ်ထောင်စု အသီးသီးရဲ့ မတူကွဲပြားခြင်းပေါ်မှာ အခြေခံပြီး တည်ဆောက်ရပါမယ်။ အစိုးရ ကျန်းမာရေးနှင့်အားကစားဝန်ကြီးဌာနလူမှုဝန်ထမ်းနှင့်ကယ်ဆယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန

စတာတွေက မူတွေ ဘောင်တွေလမ်းစဉ်တွေ ချပြပြီး ပြည်သူကို လိုက်နာဖို့ တည်းတည်းရင်းရင်း လုပ်ရပါတော့မယ်။ ပညာပေးလှုံ့ဆော်မှုတွေ ဆောင်ရွက်ရပါတော့မယ်။ ရန်ကုန်အနေနဲ့တော့ အနှေးအမြန် ပဲကြာမွာပါ နိုင်သွားမှာပါ။ မသေသင့်တဲ့သူတွေမထိသင့်တဲ့သူတွေ

မထိအောင်မသေအောင် အားလုံးက ကြိုးစားနေပါတယ်။ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးမှာဆို အဆင့်တိုင်းသောဝန်ထမ်းတိုင်းကနေ့မနား ညမအားကြိုးစားနေပါတယ်။ အထာသိတဲ့သူတွေ အရမ်းအလုပ်လုပ်ကြတော့ ဝိရီယ ကဲတဲ့ကျွန်တော်တောင်နေရာကျွမ်းသူတွေနောက်မနည်းလိုက်ရတဲ့

အနေအထားပါ။ အားရ ကျေနပ်စရာကြိုးစားနေကြပါတယ်။ အလုပ်လုပ်သူတွေဝန်းကျင်မှာကိုယ့်စွမ်းအားအလျောက် လိုတာဖြည့်စည်းနိုင်သမျှ ဖြည့်စည်းဖို့ ကျွန်တော်ရှိနေပါတယ်။ အားလုံးကို ဖြည့်စည်းပေးနိုင်သလောက်ဖြည့်စည်းပေးပြီး မိခင် ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးကိုကျေးဇူးဆပ်ရန်

ဆုံးဖြတ်ထားပြီး မာန သိက္ခာ ဒေါသ အားလုံးကို အောက်ဆုံးအထိချထားပါတယ်။ (ပင်ကို ဒေါသကြီးလို့ ကားပေါ်က ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ခဏခဏပြေးကိုင်မိတာကတော့ ရှိပါတယ်ထိန်းပါတယ် ခုတော့မကိုင်တော့တာသုံးရက်ရှိပါပြီ)

ကြိုတင်ပြင်ဆင်အောင်ပွဲဝင်ပါပလန်လက်(စ) Plan less ဆိုရင်ပက်လက်လန်ရစမြဲပါ။ ကျွန်တော်တို့ ပစ္စုပ္ပန်ကိုအကောင်းဆုံး ရင်ဆိုင်ရင်း အနာဂတ္ကို အဖြစ်သင့်ဆုံး ပြင်ဆင်ကြရအောင်လားဗျာ။ ခရက်ဒစ်